Vrijdag 5 september 2014,
Na
een goede nacht op het water van de Ria Formosa, zoals de lagune bij Faro heet,
wordt aan boord een degelijk ontbijt klaargemaakt: vers gebakken broodjes en
gebakken eieren met spek.
Daarna
lichten we het anker en varen, tegen extreem sterke vloedstroom in, de lagune
weer uit richting zee.
Om
11:00 uur, varend naast het visreservaat, spotten we weer een hele kudde
dolfijnen.
Tegen
die tijd hijsen we weer het grootzeil en de Genua, want er komt weer wind uit
het zuid westen.
De
hele middag lekker gezeild naar de haven van Ayamonte. Vlakbij de haven is het
wel goed opletten op de fuikenvlaggetjes, maar met een lekkere naar het
zuid-zuid-westen gedraaide wind kunnen we tegen de ebstroom in de havenmond
binnenvaren.
Aangezien
het op dit tijdstip nog te ondiep is om de Marina van Ayamonte binnen te varen,
zeilen we eerst een paar rondjes op de rivier voordat we het grootzeil
definitief strijken. Dan leggen we aan in Vila Real de St. Antonio. Deze plaats
ligt op de rechter oever van de rivier Rio Guadiana en aan de overkant van
Ayamonte.
We
leggen clandestien aan bij de oude aanlegsteiger van de veerpont. We laten een
briefje achter op de Boekanier en gaan zelf de stad in om lekker te eten in
Vila Real.
Om
half 10 Portugese tijd steken we weer van wal en gaan naar onze eigen ligplaats
in de Marina van Ayamonte.
Dan
is het weer tijd voor een welverdiende steigerborrel.
Zaterdag 6 september 2014,
Ayamonte en Vila Real de St. Antonio.
De
Marina van Ayamonte heeft ter hoogte van de haveningang een drempel. Voor de
Boekanier betekent dit dat zij bij laag water niet naar binnen kan.
Voor
de kust, en helemaal bij Villa Real/Ayamonte liggen vele drijvers/dobbers van
viskorven. Die dobbers zijn in het donker moeilijk te zien.
Dit
maakt het een mooie puzzle van wanneer kan je wel de Marina binnenvaren en
wanneer niet.
In
dit geval heeft Cees geen risico genomen, vrijdagavond waren wij al binnen
terwijl wij pas op zondag hoefden te vliegen.
Vandaag
gaan we dus niet meer varen, (behalve dan dat we het schip willen keren en met
de boeg naar de wind willen leggen) en dus is het tijd voor sightseeing,
shoppen en de tourist uithangen. Els, Gerard en Dewdath bezoeken daarvoor het
centrum van Ayamonte met zijn vele winkeltjes en nemen de pont naar Vila Real.
Ook daar kan de tourist zijn geld goed spenderen, o.a. aan textiel, want dat
doen de Spanjaarden ook allemaal.
En
zo gingen Els, Dewdath en Gerard er op uit, eerst in Ayamonte, en toen de
winkels gingen sluiten om 14.00 uur toen gingen wij met de veerboot over naar
Villa Real in Portugal. Beide plaatsen zijn nog authentiek, het is wel
toeristisch maar niet overdreven.
In
Ayamonte was het weer eens driedagen feest en druk op straat. (Joost mag weten
waarvoor nu weer. Die Spanjaarden hebben meer feest- dan werkdagen....) Er is
kermis en vuurwerk.
Cees
ging naar zijn huis om de tuin water te geven en de vorderingen van verbouwing
van zijn keuken te bekijken.
’s
Avonds troffen we elkaar weer en reden met auto naar een afgelegen dorp ver weg
van de toeristen in de buurt van Isla Cristina, alleen de locals weten dit
restaurant te vinden.
Het restaurant stroomde vol en wij hebben diverse
Spaanse specialiteiten geproefd.
Het was mooi te zien hoe de familieverhoudingen hier zijn, een
lange tafel opa/oma/kinderen en kleinkinderen. De kleinkinderen zitten bij de
dochters/schoondochters.
In
het midden van de tafel krijg je een overgangsgebied, daar zitten opa/oma. Oma
natuurlijk aan de kant van de dochters.
En
aan de andere lange kant van de tafel, daar zitten de zoons/schoonzoons, zij
bemoeien zich niet met de kinderen.
Vanwege
het grote feest was er ook kermis in Ayamonte en toen we terugkwamen van het
restaurant wilde Dewdath dat spektakel niet missen.
Dus
zodoende ook nog de kermis meegepakt, een wel heel andere dan wij in Nederland
gewend zijn, de helft van het terrein gaat op aan eet- en drinktenten.
En
zo werd het nog laat ook terwijl wij al om 6.00 uur op moesten om op tijd de
taxi naar vliegveld te kunnen pakken.
Zondag 7 september
Vroeg
in de ochtend op weg naar de douche werden we al verrast met wat miezerregen,
en ook met harde muziek vanaf de wal vanwege de after party, het was al licht….
Goed
en wel in het sanitair gebouw begon het zowaar te plenzen, gelukkig niet al te
lang, dit was de 1e regen sinds vier maanden. En dus hebben wij onze belofte
waargemaakt en ons presentje voor Cees afgeleverd in de vorm van echte
Hollandse regen.
We
hebben onze spullen ingepakt, afscheid genomen van Cees en onze thuisreis is
voorspoedig verlopen.
Wij
zien terug op een bijzondere week, waar wij het gezellig met elkaar hebben
gehad, van mooi weer hebben kunnen genieten, en de Algarve op een manier hebben
gezien waar velen alleen maar van kunnen dromen.
Cees,
hartelijk dank voor je gastvrijheid en dat je dit hebt mogelijk gemaakt.
